انقلاب ایران جدای هر بازیگردانی که داشت، بازیگرانش مردم بودند آن هم در نقش اصلی. و دور از هر سیاستی که در پس پرده هدایتش می کرد، شکی نیست که انگیزه ی اجتماعی ایجادش اعتقاد مردم بود. انقلاب برای کسانی که مستقیم لمسش می کنند اتفاق بزرگی است. با این وجود شاید طبیعی به نظر برسد که جامعه ی انقلاب گر در توجه به باور های محرک انقلاب زیاده روی کنند و درنتیجه جای تعصب را که رنگ تعقل را کمرنگ می کند، با اعتقاد عوض کنند.

و حال بی آنکه مسئله را پیچیده ببینیم...

نگاهی که در سیاست یک حکمت به آینده می شود درست آنقدر مهم است که هدف برای یک انسان. و این زمان تعیین یک هدف  گرچه سیاست یک نظام حکومتی باشد، محتاج واقع بینی است دور از هرگونه شعار  و  آرمانگرایی دنکیشوت وار.

و حال اینکه پس از گذشت سالها از انقلاب هنوز رنگ آن تعصب و آرمانگرایی خام در سیاست این حکومت موج می زند. و اینطور بگوییم که اگر این روان آشفته ی حکومتی روند رو بهبودی را هم داشت، با سر کار آمدن دولت اخیر تشنج کرد.

حکومت ایران آنقدری که جامعه به خلوص نیت اعضای دولت نیاز دارد را، بیشتر هم دارد. ولی دردی که گریبان گیر جامعه ی ما است فقر سواد است. و بیشتر فقر در سواد مسئولانش. اینطور که هر که می فهمد یا در انزواست و یا در کشوری دیگر خدمت می کند. این موضوعی است که درکش نیاز به کنکاش ندارد و از وضع اداره ی مملکت در این روزها می شود به آن پی برد. وجالب تر آنکه با پاسخگو بودن این روزهای مسئولان نیازی به چرخاندن سر هم نیست.

سیاست چیز زیبایی نیست. ولی مسئولیت هر فرد به جامعه ی متعلق به آن ایجاب می کند که برای آگاهی، یکدیگر را صدا بزنند تا هویت ملی مردم بیدار شود. گرچه ذهن مردم جامعه ای که دور یا نزدیک درگیر انقلاب بوده اند خسته است... مرمی که کم تاوان نداده اند برای باورشان!

ولی باز هم باید جنگید...اما این بار برای فهم و آگاهی...

و این مفهومش مبارزه با دین نیست . که همین اشتباه بزرگتری است و دلیل اصلی از بین رفتن هویت ملی ایرانی بودن.