با همه غم و شادی که دل دارد، با همه شوق و نا امیدی و با همه نفرت و عشق، با ز هم چکاوکانی نبض زندگی را خوش می خوانند، مثل قصه ای که مادر می خواند تا کودکش بخوابد...که می داند انتهایش شادی است.شوقی که معنایش "امید" است ... به سپیده ای که خواهد آمد.

که اگر این نبود هرگز انسان گذر عمر را خط نشان نمی کرد تا "عید" شود به شیرینی.

دنیا زنده است، جان دارد و نفس می کشد که بهار می شود... و روحی مقدس دارد که در تعاملش با انسان امید می آید... که ابدیت بهاری جاودان است.

اولین نشان بهارتان،

                          شقایق!