زمان را گواه می گیرم که زندگی بی قرار رفتن است. باران را گواه می گیرم که دنیا دلش می گیرد و شب را گواه می گیرم که سکوت حرف می زند... و دل ِ عاشقی نکردهِ شیدایم به ماه را،گواه که عشق حقیقت است و خواب را که زندگی پیش و بیش از خاطره است و... و همه را گواه این که "هستی"، جان دارد...

خدایا!... این، حرف حرف اسمت را در چشم دعایم می کشد...که عادت زمانه ام نیست!... که تعریف پیچیده ی هیچ ذهنی نمی خواندش!...

خدایا!...همین است کودکم می کند، تشر خورده از زمین!... که اول بغض می کند و بی تاب می شود... تا آنی که  چشم نم زده ی نگران مادرش را ببیند...همه ی دردش اشک می شود به شوق پناهی که هیچ تردیدی جرات انکارش را ندارد...

و همین است که بغضم را همراه غرورم با تلنگری که نوای خطاب کردن توست، می شکند!...

این لحظه "من" بی فاصله پشت چشمم است...

خدایا!...

 بشنو از دردی که کهنه است و همیشه. دردی که سهم زندگی در دنیای توست...

دنیا را بزرگ آفریده ای ... اما نه اندازه ای که دلم نگیرد. و شب را آرام، ولی نه آنقدر که خوابم کند. در حالی که دنیا مانند مادرم است و شب، پدرم. هوشم زیاد است و دردی از من دوا نمی کند، که فکرم بازیچه است. بازیچه ی زمانی که شاید زمان من نیست. این را وقتی می بینم که دلم جای متروکه ی ذهنم است... و زمانی که محبت را می فهمم و دوستی ندارم و دوستم دارند و نمی بینم.

خدایا!...همه ی من حسرت است. حسرت ایمان به تو، که دارم و نمی کشاندم. حسرت برای قدرت که می توانم و نمی شود. حسرت به عشق، که عاشقم ولی بی جان.

خدایا! ... اگر من می دانم چرا، تو بهتر می دانی ... اگر می دانی که روزگارم  خوب  تو  نیست، دلم می فهمد. و اگر می دانم زندگی مفهومی زیباست، تو برایم می خواهی...

خدایا!...خواهشم از تو نه معنای ضعف روحم است و نه دلیل کفران نعمت تو، که همه اش ناچاریست.

پس بخواه برایم آنی که خواست توست!