مادرم! آوایت را شیرین تر از هر چه در مفهوم لالایی می گنجد،دوست دارم .با هر طنینش مست می شوم،آنقدر که هوشیاریم رویایی از خواب همان مستی ست.تو را از سر ترسی ازلی،می پرستم و آغوش مهربانت را امن تر از هر عدم می دانم...
ولی مهربانم تا کی می توانی بخوابانیم،که ندانم کجای قصه چه بر سرم آمده است؟...که دیگر بزرگ شده ام...نشان به این مفهوم که کابوس را فهمیدم.
کاش پیش از آنکه با مهرت پناهم دهی،بر سر راهی رهایم می کردی!...که همه ی لذت خواب به بهت بیداری نمی ارزد.    

 

ای زمان! من کجا وام دار تو شده ام که هرچه از لحظه هایم را به کام می گیری باز هم بدهکار تو هستم.
روزی را آرزو می کنم که رسمش با فریاد دلم همخوان باشد...تا آنقدر فریاد بزنم که هستی ام میان صدایم،در فضای دلخواهم پخش شود...که تو باشی
تو که میان تمام زمزمه هایم هستی؛گرچه،هرگز صدایم را نمی شنوی...
حق با توست...نه سرزمینت را می شناسم و نه سوی نگاهت را می بینم،که چشمانت را از بی قراریم پر کنم و صدایم را هم سویت رها.
اما بی انصاف قصه ی ما !...
دست کم ذره ای از التهابم را میان رویایت،قربانی غرور بی حصرت کن...
شاید دلت که از ناچاری نمی تپد،تکانده شود.