او که جان را به خاک آمیخت،تقدیر انسان را بر دو راه نوشت؛یکی آنچه عقل میگوید و دیگری آنجا که دل می خواهد.
در راه دل،دل حاکم است و جسم برده اش.بر هر سر که دل حاکم باشد،تن مجنون است بر خطی ممتد تا لیلا.عقل ِ مجنون،دیده ی دل اوست؛عقلی هم که تنها محکوم جستن یک چیز است، ترید انتخاب را نمی فهمد تا سختی کوه ِ انجام را ببیند.اینجا تن می خراشد و دل می خندد.
در راه عقل،عقل چشم است و احساس نور آن.راه عقل،جاده ای بر خاک است...نا هموار و هزار سو...پر از تردید... و تردید کوه بلند ناچاری ست.اینجا بازهم تن می خراشد؛اما دل،آشفته  ایست که میان خنده و گریه اش فا صله نیست.
آنجا که مجنون حسن لیلایی،فرهادی و کوه را میکنی به سادگی شیرین شدن خواب...و آنجا هم که کوه بلند است مانع،تنها!تقدیرش پیش لیلاست...وچاره تنها مجنونی ست.   

قلب من سخت است،ولی از سنگ نیست...
خاک باران خورده است؛که از تنگی چشم آسمان این روزها،خشتی شده؛
...سختی بی رحم خشت،آسان مغلوب قطره ای اشک است.
نگاهم کن! غریب ِ دیر آشنای من...
نقش من تنها در صحن چشمان تو جان میگیرد؛
مهرت ارزانی کودکان کوی تان؛نگاهت آسمانم را کفایت میکند.
جانا!به هوش باش...بر سر بازار هستی "عمر"می فروشم؛ارزان...از جنس جوانی...
وقتمان تنگ است.بگو به چند!
و تو ای آشنای حبس در خاطراتم ،ملامتم نکن...
خدای قادر دنیای من،از آن نقاش که در پرده ی چشمانت نقش جاندار میکشد،بزرگتر است.

زندگی در اوج زیبایی ست،در نگاه کودکی که دنیایش،می شود به سادگی یک حلقه باشد...
حلقه را در میان کوچه می غلتاند و با آن می دود...حلقه در کنارش تند میچرخد و محکوم، او را همراهی میکند...به چرخیدنش نگاه میکند و به نهایت هیجان میرسد؛بی آنکه بداند چه رازی میان دویدن،چرخیدن و زندگی ست.تنها جزء جزء دنیا برایش کششی ست جذاب تا وصل رؤیا به حقیقت.
زمان میگذرد و او هر روز این کار را تکرار میکند؛بی آنکه حتی "گذشتن"ی را احساس کند.برایش دنیا آنقدر بزرگ هست، تا پر از حلقه هایی باشد که او را مشتاق ِ  بی صبر "حضور" کند.

این صورت ساده ی زندگی ست از راز پنهان و ملموس ِ "رفتن" با اشتیاقی مبهم.
کودکی یعنی" انسان"...یعنی تمام نشانه ها و ویژگی هایی که انسان را هویت می دهد، بدون آنکه دستخوش فردیت شده باشند.
وکاش کودکی تمام نشود!...
که هیچگاه انسان با چرخش حلقه های دنیا خو نگیرد؛ تا شوق دویدن در او زنده بماند؛
گرچه راز عالم آنقدر عمیق هست،که ذهن انسان همیشه در مقابلش کودکی باشد مبهوت، با شوقی برای کشف آن؛از ظرافت نگاهی معصوم گرفته تا وسعت بی حصر آسمان و سکوت غریب ِ شب و ...
و "عشق" که شکوه احساس انسان است،شاید مفهوم پیچیده ی همین جذب شدن در معنای دنیاست؛جذب شدن در رازی بکر و مطلق، و اوج گرفتن احساس برای دیدن آنچه  "زیبا"یی ست.اینجا همان مرحله ایست که تفاوتی میان لاله ی قرمز و گل شبدر نیست؛و میشود در قفست به جای مرغ عشق،کرکس باشد...

و انگار! تنها باید چشمها را شست و رمز نگاه متفاوت را پیدا کرد...

چه کسی می داند در نهان چه گذشت؟ ،در میانه چه بود؟ تا چه پیدا باشد!؟

........... 

باران که می بارد،طبیعت حاکم است؛ آرام هم که نبارد،آرام میکند.

صدای باران ساده روح را وسعت می دهد...

عاشق میکند، عارف میکند و ساکن.

باران هنوزنازک ترین حجاب خداست،در کنارسختی بی امان تفکر؛

غنیمتی از ازل تا رسیدن به ابدیتی نزدیک.

باران، نشانی ست برای گریستن؛

گریستن، یعنی لبریز احساس شدن در امنیتی پنهان.

هرگاه...
از رنج که میگویم...از درد که می خوانم ....از بغض که می گریم ....از کفر که می پاشم...
فکر میکنم...فکر میکنم و در خیال همه را ساده کنار میگذارم؛
من می مانم و دلی بی درد،بی بغض،بی کفر...
حال من هستم و اجبار بر جاری بودن در "زمان"، و اسرار بی امانش برای"شدن"...
"شدن" که دیگر نمی شود...بهانه نیست!
این بار نفرت ٍ ماندن است که آزار میدهد...این بار درد "نیستی"ست که امان نمی دهد.
می ایستم!
 دیگر..
 از رنج،می جوشم...از درد،می فهمم...از بغض،می خندم...از کفر،می بندم.